گرمی گفتار

    × آنچه هست خاک

         آنچه می شود برگ

            گرمی دست های تو....*

    * چشم به دهان ما دوخته

         گوش به صدای خود دارند

      با چشم هایی گشاده

         قد علم کرده ام

         برابر همه آواها

           چونان پیکره های تل اسمر.*

پ.ن:

تل اسمر منطقه ای در بین النهرین بوده متعلق به تمدن سومر که پیکره های شاخصی داشته.درشتی چشم از مواردی است که در بیشتر چهره های به جای مانده از هنر بین النهرین دیده می شود. چشم که از نافذترین اعضای بدن است همواره به عنوان دریچه ی روح مورد توجه بوده است.

 * دست هایم نم کشیده اند

  بس که اشک هایم را

                 نگه داشته ام

  که بیایی ببینی

  بی تو چه بارانی می بارد.*

  * رو در رو به تماشا نشسته مرا

          آغاز می شود

      رویش تمامی اش در من.*

   *همه فریاد می زنند

       آنچه من می شنوم سکوت است.*

   روی کاغذم مثل همیشه یک خورشید کشیده ام و گل ها و علف هایی که زیر نورش نوازش   می شوند.

   به کاغذ های من خورشید جای محکمی دارد.

*وقتی سکوت می شوم

  بارش سنگین سخنان را

فریاد که می شوم

  همان کلام همیشگی را

چشمانم که بسته می شود

چشمان گشوده ام

    هر دو سو تویی.*

* خطوط بی راهه ی دستانم

  در خطوط پر رنگ دستانت

               مسیر می یابند.

  تمامی مسیرهای به تو را،دوست دارم.

  از خطوط بی راهه ی دستانم

  خیابان های بینمان

  فیبرهای نوری

  تا همین هوا

  که هزاران خطوط گمشده دارد.*

* در نهاد لحظه های گذرا

  در نهان همه ی آنچه پیش روست

   تصویری از تو نقش دارد.*

* به پایان هر راه توشه را زمین گذاشته به نظاره می نشینم اش

  جای بسیارها خالی است....

  و بار سنگین تر از هر بار.*

* نشسته بر بلندی دیواری که دیگرانش ساختند....

 یا بر عمق گرمی درونی که خود ساختی....

 هر لحظه صدایی به گوش می آید....*

*سکوت من از فریادهای

 بغضی است مانده در گلوی تو.*

*دلتنگی هایم

هر بار فزونی می یابد

هر بار که به خیابان می روم

و بر اتفاق

تو را هیچ کجا نمی بینم.*

آنچه اهمیت دارد با چشم سر نمی توان دید.

*و ستاره ها همچنان در آسمان می درخشند....*

*گل های بالشم قد کشیده اند

  بس که هر شب آبشان می دهم.*

* دنیای پیش روی ما

دشت حاصل خیزی است

خود را در آن کاشته

    بارور می شویم

            از تمامی خوبی ها.

خورشیدی تابان.

ابرهای پر باران.

جوانه ها که می رویند.

شب که بوی ما می گیرد.

جاری شده

پیش می رویم

در همه ی تشنگی ها*

* چراغ ها را خاموش می کنی

       فتیله های بسیار را

       روشن نگاه می دارم.

کلمات راه جاری شدن ندارند

    حبس می شوند

در بسته های مجازی ام.

موج می شوند

حرف های ناگفته در شریان هایم

    هجوم می آورند به صدایم

    می خورند به صدایت

              سکوت می شود.*

*در هر نقطه

باغچه ای از گل می کارم.

.

.

.

.

اکنون دنیایی دارم

که بر تلخی هایش

گل هایی بس زیبا رویده*

* وقتی تو نیستی

همه جای این شهر صدا می دهد.

انگشتان چیزی می گویند.

فریادی به زبان می آید.

صدای ماشین ها موتورها بالا می گیرد.

عابران اندک می شوند.

هیچکس تو نیست.

میله های ساختمان صدایت می زنند.

شهر یکسره فریاد است.*

*از تو می گریزم

و

در جستجوی توام*

*قرمزی ناخن هایم

رنگم را پنهان می کند

صد من یک غازهایم

درونم را*